Η τελευταία ανάρτηση πραγματοποιήθηκε στις 17/2/12. Από εκεί κι έπειτα αναρτήσεις για κραυγαλέες περιπτώσεις κι όταν οι συνθήκες το ευνοούν. Παρόλα αυτά, για τους λάτρεις της εξερεύνησης, αξίζει η εξερεύνηση ολόκληρου του blog.

Να είστε καλά.

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Η Γερμανία είναι στα αλήθεια χώρα μοντέλο;






(Σχόλιο tapan-alloi): Την ιστορία με τον σκορπιό και τον βάτραχο την ξέρετε; Το πιθανότερο είναι πως την έχετε ακούσει. Ίσως με κάποιο άλλο ζώο στη θέση του βατράχου όμως αυτό δεν αλλάζει το νόημα. 
Ήταν που λέτε ένας σκορπιός και ήθελε να περάσει το ποτάμι αλλά δεν μπορούσε γιατί το ποτάμι ήταν ορμητικό. Τότε βλέπει έναν βάτραχο και τον παρακαλάει να τον πάει απέναντι. "Όχι" λέει ο βάτραχος, "θα με τσιμπήσεις και θα πεθάνω". "Μην είσαι ανόητος, δεν θα σε τσιμπήσω" λέει ο σκορπιός. Τελικά, ως καλός διπλωμάτης που ήταν τον έπεισε τον βάτραχο. Κάπου στη μέση του ποταμού όμως κάνει μία έτσι ο σκορπιός, σταφ!!! και τρυπάει με το κεντρί του τον βάτραχο. "Μα γιατί; Γιατί με τσίμπησες; Εγώ προσφέρθηκα να σε βοηθήσω... και τώρα θα πεθάνουμε και οι δύο. Εγώ από το δηλητήριο σου κι εσύ από το ποτάμι". Κι ο σκορπιός απάντησε παγερά: "Δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Σκορπιός είμαι".
  
Δισέλιδο αφιέρωμα έχει η γαλλική εφημερίδα La Croix, η οποία στον πρωτοσέλιδο τίτλο, αναρωτιέται «Η Γερμανία είναι στα αλήθεια χώρα μοντέλο;», ενώ στις εσωτερικές σελίδες της φιλοξενεί εκτενές άρθρο για τα χρέη της Γερμανίας προς τις χώρες που ζημίωσε κατά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους.

Στο άρθρο, με τίτλο «Μεταπολεμικά, η Γερμανία δεν ξεπλήρωσε όλα τα χρέη της», αναπτύσσονται οι θέσεις του Γερμανού ιστορικού και καθηγητή

στο London School of Economics, Άλμπρεχτ Ριτσλ.

Σύμφωνα με τον καθηγητή, «το γερμανικό οικονομικό θαύμα μετά τον Πόλεμο, οφείλεται στη μη αποπληρωμή των χρεών της χώρας του μετά από δύο Παγκόσμιους πολέμους».

«Η ειρωνεία της ιστορίας είναι»
, όπως εξηγεί ο καθηγητής, «ότι από μια αντιστροφή των δεδομένων, η Γερμανία ξαναβρίσκεται απέναντι στους Ευρωπαίους εταίρους της στην κατάσταση στην οποία βρίσκονταν οι τελευταίοι, μετά το πέρας του Πρώτου και του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου: μια χώρα πιστωτής που θα πρέπει να επιλέξει 
κατά πόσο θα απαιτήσει να την ξεπληρώσουν ή όχι».

Ο κ. Ριτσλ επισημαίνει ότι, το 1929, το εξωτερικό χρέος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης ανερχόταν στο75%- 80% του ΑΕΠ της, εξαιτίας των αποπληρωμών των αποζημιώσεων για τον Πρώτο Πόλεμο.

Προκειμένου να εξοφλήσει
, η γερμανική κυβέρνηση προσπάθησε να δημιουργήσει εμπορικά πλεονάσματα, βελτιώνοντας την ανταγωνιστικότητα μέσω μιας πολιτικής αποπληθωρισμού, δηλαδή μέσω μείωσης κατά 30% των μισθών, με προκαθορισμένες τιμές και καταπολεμώντας τα μονοπώλια.

«Όπως στην Ελλάδα σήμερα»
, σχολιάζει ο καθηγητής. «Αυτή η πολιτική υπήρξε οικονομικά επιτυχής, αλλά πολιτικά καταστροφική», υπογραμμίζει ο ίδιος, εφόσον άνοιξε το δρόμο προς την εξουσία στουςΝαζί, οι οποίοι στη συνέχεια μπλόκαραν τις αποζημιώσεις.

Μετά το 1945
, για να διασφαλίσει μια γρήγορη ανάταξη της οικονομίας της Δυτικής Γερμανίας, νέου συμμάχου τους έναντι των Σοβιετικών, οι ΗΠΑ επέβαλαν στα κράτη που επωφελούνταν από το Σχέδιο Μάρσαλ να μην ζητήσουν αμέσως τις οφειλές των Γερμανών.

Κατά συνέπεια, το 1953
, οι συμφωνίες του Λονδίνου προέβλεπαν να εξοφληθούν τα χρέη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου- περίπου το 100% του γερμανικού ΑΕΠ, το 1938, χωρίς να υπολογίζονται οι αποζημιώσεις, για τις οποίες δεν δόθηκαν νούμερα- μόνο μετά την ενδεχόμενη επανένωση των δύο Γερμανιών.

«Παραδόξως, δεν έγινε αναφορά στο ζήτημα αυτό
, κατά τις διαπραγματεύσεις που κατέληξαν στην επανένωση της Γερμανίας, από καμιά άλλη χώρα πλην της Ελλάδος», λέει ο Άλμπρεχτ Ρίτσλ.

Ο δε Χέλμουτ Κολ είχε πει, αυτοπροσώπως
, ότι αν χρειαζόταν οι πιστωτές του 1945 να απαιτήσουν τα οφειλόμενά τους, η χώρα του θα χρεοκοπούσε. Συνεπώς, η Γερμανία δεν πλήρωσε.

Στα μάτια του ιστορικού
, σε αυτή την πολιτική οφείλεται το γερμανικό οικονομικό θαύμα μετά τον Πόλεμο. Ένα θαύμα, που βασίζεται στο γερμανικό πλεόνασμα εξωτερικού εμπορίου, το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα τη διεύρυνση των χρεών των άλλων χωρών.

Έτσι προκύπτει και το δίλημμα για το Βερολίνο που- πάντα, σύμφωνα με τον καθηγητή- συνοψίζεται στη φράση
: «Να υποχρεώσει τα κράτη να πληρώσουν, με κίνδυνο να τα κάνει να ματώσουν μέχρι θανάτου ή να δεχθεί να διαγράψει τα δάνεια που έχει δώσει για να τα σώσει και να σωθεί και η ίδια;», όπως εύστοχα σημειώνεται στο άρθρο.

Πηγή:  http://www.nooz.gr/economy/i-germania-einai-sta-ali8eia-xora-montelo

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου